GAZDA SVOG ZIDA

Dani lagano klize ka zadnjim trenucima zatrpanog i isplaniranog odmora pun zamaha četki i valjka buđavog li zida koji nam je izmamio neprijatan i ludački osmeh na oznojanom i naboranom li ga licu uz dramsku pauzu i iskapu na ex razlađenog li piva ne bi li smanjili teret i tenziju nabijenim potezima kista po prljavim zidovima..

Valjano kao i uvek maestralnim potezima završavao poslednje kvadrate hvaleći se molerskim i zidarskim laičkim umećem za pamćenje i dugo sećanje ovekovečani 50mp kamerom slikano iz više uglova hvaleći se na sav glas-Kako umem, kako znam...U poneku kratku dremku uspevali da preprodimo krizu identiteta i sa punim elanom nastavljali gdi smo stali do konačnog cilja i sa parolom-Djole može još ?!…Tu beše na okupu svi preparati i materijali ne bi li se stekli svi uslovi za uspešne i završne radove renesansnog maestra punog vedrog duha i ispijenih flaša u onom budžaku..I tako vreme i dani se lagano tope sa osušenim bojama na osveženim zidovima i nekog drugog pokušaja mazanja i skoro viđenja sa flekavim majicama i umazanog li lica sa osmehom sa pamćenje i sočnim porukama…

Autor:Goran Popnovakov 2026